Op zoek naar de Lost City

Ola again! Ik heb jullie weer een hoop te vertellen over onze tijd in Colombia! So sit back, read and relax 🙂

Zoals gezegd zouden we na Tayrona de 4-dagen-durende hike doen naar Ciudad Perdida. We zouden nog één laatste nacht doorbrengen in Taganga voordat we ons terug zouden trekken in de jungle. We konden onze slaap dus goed gebruiken. Het was daarom extra jammer dat ik midden in de nacht wakker werd door geruzie op straat. En zo te horen kon dat nog wel eens lang gaan duren.

Wij hoorde van andere reizigers dat Taganga een beetje vergane glorie is en dat er ’s nachts veel criminaliteit is. Dat statement werd extra kracht bijgezet toen we ineens 4 schoten hoorde. De ruzie werd kennelijk iets serieuzer! Voordeel was wel dat het daarna lekker rustig was. Blijkbaar hadden ze raak geschoten. Ik vertel het hier heel luchtig, maar we zaten toch wel redelijk zenuwachtig rechtop in bed.

Taganga

De laatste foto van Taganga

Op zoek naar de Verloren Stad

De volgende dag was het tijd voor de hike naar Ciudad. We keken hier echt naar uit omdat we goede verhalen hadden gehoord van andere reizigers. Het stuk over Ciudad gaat hier in het Engels verder zodat onze (internationale) groep het ook kan lezen. Voor degene die niet zo goed zijn in Engels.. zie Google Translate 😉 Nee… zo bot ben ik niet. Onder het Engelse gedeelte staat het Nederlandse verhaal.

So especially for our tour group I’ll write this part in English. Please forgive my spelling errors.

We arrived in Santa Marta where we met the group for the first time. I’m always curious who you end up with in a group, especially if it’s for 4 days. It’s gonna be 4 long days if you’re in a group with people you don’t like. Luckily that wasn’t the case. We had the best group I could wish for. The moment we got in the car together you could tell this was a great group. Maybe it had to do with the fact that there were 14 people in a Jeep that was designed for max 8 persons so we got really close (and sweaty) really fast.

Besides Raoul and me we had Eric, Hannah, Maarten, Charlotte, Basil, Karin, Menno, Perry, Marieke, Nina, Philipp and our guide Brian. The first day was an easy one with a 4 hour hike to the first camp. And easy means going uphill for 4 hours on the hottest part of the day, sweating like a maniac. But I can’t complain because the scenery was absolutely amazing! The views were unreal. Especially when you’re from Holland since the only hills we have are speed bumps. In 4 days Ciudad I took more pictures then this whole trip combined. And you know what they say; A picture says more than a 1.000 words. So friends and family… you better be prepared for a long story 🙂

Ciudad Perdida

The view along the way

Ciudad
Ciudad
Ciudad Perdida

A view you don’t see every day

1.100 steps to Paradise

At the end of the first day we could swim in a natural pool which was really nice. After all the sweating we could use a swim. After a good meal, some good stories and a couple of beers we all went to bed. And although the ‘accommodation’ was very basic I slept very well. The sound of the jungle and hike did it’s job.

The next day was 8 hours of walking and again uphill. It’s moments like these when I enjoy traveling the most. You meet 12 strangers, you hike trough the jungle with each other for four days looking like a zombie but I enjoyed every minute of it.

The third day was THE day. After alle the hiking we would finally go up to Ciudad Perdida, or the Lost City. But before you would reach the city you had to climb 1.100 steps. No wonder this city was lost… Just to compare: the Eiffeltower has 704 steps and 3 elevators. And those are even steps, it isn’t 35 degrees and you can just take the car to Paris instead of hiking for 3 days. We saw a lot of vaulters circling around, probably because they could see everyone of us was pretty close to dying.

Ciudad

The group

Finally made it!

Slightly dizzy and gasping for air we eventually reached the Lost City. And it was all worth it! It is undoable trying to describe this place and bizarre to see that mankind build this city so long ago without any modern technologies. In all my years of traveling I’ve seen my share of man-made miracles but this was definitely one of the most beautiful ones. Mostly because it wasn’t packed with tourists (they had clearly read about the 1.100 steps before they decided to go 🙂 ). We walked around for a couple of hours enjoying the view and took more pictures then we need.

The city was bigger then I expected. Some people told us that this was a ‘tourist trap’ which is absolute bullshit (excuse me for my language). The Ciudad Perdida is way more quite then most tempels/highlights I’ve visited. In fact, there were no other tourist on the photo’s I took which says a lot. The scenery is amazing (thanks to the lovely weather we had) and the biggest part of the city is well maintained. If you don’t mind an intense four day hike and you like culture and nature then this is an absolute must if you visit Colombia. 

Ciudad Perdida

We reached paradise!

Let me introduce our new member; Donkey Steve

The last day was Demolition Day. Due to the heat, the intensive hiking and probably to many beers a lot of people didn’t really feel well, including Raoul. Luckily for Raoul you could rent a donkey all the way to the starting point. Now I know Raoul for quite some time now but if there is one thing I know about him, it’s that he absolutely hates riding horses. Or in this case donkeys. But I think his relationship with donkeys changed the moment he saw Donkey Steve. That’s how Raoul named his new best friend. It was love at first sight.

The next thing I know about Raoul is that he has no idea how to ride a donkey. And the problem with Donkey Steve was, that he didn’t come with a manual. Now I know that men don’t read manuals but if you feel like shit and you’ve never ridden a donkey before it can be quite challenging without a manual. Raoul had absolutely no idea how to start Steve (I wanted to say; how to turn Steve on, but that would be a bit inappropriate). Once he figured out how Steve would go forward the second problem was steering. Poor Raoul looked kind of lost puking from Donkey Steve in the middle of the jungle. Steve however didn’t mind, he had a good time eating some grass and going wherever he wanted to go.

Raoul and his new best friend Steve

I heard Raoul ask random people to slap Donkey Steve on the ass hoping he would go in the right direction. I’ve heard and had a lot of questions during traveling, some weird ones too. But a white guy puking from donkey in the middle of the jungle asking me; ‘he man, can you please slap my donkey’ isn’t one of them.

But thanks to Donkey Steve all of us would reach the starting point where we celebrated our adventure with a last beer before saying goodbye to everyone. This is the first part i’ve ever written in English on the website which means I really enjoyed the trip. So a special thanks to Eric, Hannah, Maarten, Charlotte, Basil, Karin, Menno, Perry, Marieke, Nina, Philipp, Donkey Steve and our guide Bryan for making this one of the best trips I’ve ever done!

En nu in het Nederlands 🙂

Degene die het Engels hierboven begrepen kunnen dit gedeelte over slaan 🙂

In Santa Marta zagen we voor de eerste keer onze groep. ik ben altijd benieuwd in wat voor groep je komt, zeker als de hike 4 dagen duurt. Vier dagen kunnen heel lang duren als je in een minder prettige groep zit. Gelukkig was dat niet het geval. We hadden namelijk een hele toffe groep! Het moment dat we in de auto stapte merkte ik meteen dat het vier leuke dagen zouden worden. Misschien ook door het feit dat er 14 mensen in een auto zaten waar maximaal 8 mensen in konden. Op die manier keer je lekaar heel snel kennen.. en ruiken.

Naast Raoul en ik bestond de groep uit Eric, Hannah, Maarten, Charlotte, Basil, Karin, Menno, Perry, Marieke, Nina, Philipp en onze gids Bryan. De eerste dat was een ‘makkelijke’ hike van vier uur naar het eerste kamp. En met makkelijk bedoel ik 4 uur bergopwaarts op het heetste moment van de dag, zwetend als een gek. Overigens een gouden tip; als je een drybag hebt, neem deze mee! Het is nogal vochtig in de jungle, je moet heel wat rivieren over en je zweet heel veel 🙂 Mijn drybag heeft heel wat camera’s de rivier over geholpen! We mochten echter niet klagen want het uitzicht tussen de bergen was adembenemend. Zeker omdat we uit Nederland komen waar de enige bergen bestaan uit snelheidsdrempels. In vier Ciudad heb ik meer foto’s genomen dan de hele reis tot nu toe. En een foto zegt meer dan 1.000 woorden dus bereid je voor op een lang verhaal 😉

Aan het einde van de eerste dag konden we zwemmen bij een waterval met een poeltje. Heerlijk verfrissend. Na een warme maaltijd, mooie verhalen en wat biertjes was het tijd om te slapen. En hoewel de ‘accommodatie’ heel basic was heb ik heerlijk geslapen. Het geluid van de jungle en de vier uur durende hike deed duidelijk z’n werk.

De volgende dag was weer 8 uur bergopwaarts. En het was wederom schitterend. De uitzichten zijn zo ontzettend mooi dat je niet weet waar je moet kijken. Het zijn momenten als deze waar ik het meest geniet van reizen. Je hebt net 12 vreemde ontmoet, je loopt midden in de jungle op zoek naar een stad. Je stinkt een uur in de wind, maar elke minuut is genieten.

1.100 treden naar het paradijs

De derde dag was DE dag. Na al het lopen gingen we dan eindelijk naar de Ciudad Perdida, of The Lost City, zoals ze het ook noemen. Maar voordat je er zou komen moest je eerst nog 1.100 treden beklimmen. Geen wonder dat ze de stad Lost City noemen. Boven ons begonnen de gieren al rond te cirkelen in de hoop dat er een van deze traplopende zombies dood neer zou vallen. Ter vergelijking… de Eiffeltower heeft 704 treden en 3 liften. En die treden zijn allemaal gelijk, het is geen 35 graden en je kunt gewoon met de bus of auto naar Parijs i.p.v. drie dagen te lopen. Uiteindelijk kwamen we toch aan bij Ciudad Perdida.

Wonder boven wonder kwamen we boven aan. En het was het allemaal waard! Het is onmogelijk te beschrijven hoe mooi het hier was. Het is niet te bevatten dat mensen dit zoveel jaar geleden hebben kunnen bouwen zonder moderne technologieën. In alle jaren dat ik reis heb ik heel wat wonderen gezien, maar dit is zeker een van de mooiste! Waarschijnlijk ook omdat het niet helemaal vol stond met toeristen, dat maakt het toch net iets mooier. We hebben er uiteindelijk uren rondgelopen en veel te veel foto’s genomen (433 🙂 ).

Onze nieuwe vriend; Donkey Steve

De laatste dag was Demoltion Day. Door de hitte, de intensieve wandelingen en waarschijnlijk iets te veel bier voelde een hoop mensen zich niet goed. Waaronder Raoul. Gelukkig voor Raoul kon je een ezel huren die je helemaal naar beneden zou brengen naar het startpunt. Nu ken ik Raoul al behoorlijk lang en als er een ding is dat ik weet is dat hij een hekel heeft aan paardrijden, of in dit geval een ezel. Maar zijn relaties met deze viervoeter zou snel veranderen door Donkey Steve. Dat was de naam voor Raoul zo’n nieuwe beste vriend.

Het volgende dat ik weet van Raoul is dar hij geen idee heeft hoe je een ezel bestuurd. En het probleem met Donkey Steven is dat er geen gebruiksaanwijzing bij zat. Nu lezen mannen toch geen gebruiksaanwijzingen, maar als je je zo ziek voelt en nog nooit op een ezel hebt gezeten kan dat wel eens lastig worden zonder gebruiksaanwijzing. Raoul had werkelijk geen idee hoe hij Donkey Steven moest starten, laat staan sturen. Raoul zag er behoorlijk beroerd uit, kotsend van een ezel midden in de jungle. Donkey Steve had echter de beste tijd van z’n leven. Die ging waar wij wilde.

Ik hoorde Raoul nog aan voorbijgangers vragen of ze zijn ezel op z’n kont wilde slaan in de hoop dat hij de goede kant op ging. Tijdens het reizen heb ik een hoop rare vragen gekregen of gehoord maar een toerist die, kotsend van een ezel, vraagt; ‘he man, can you please slap my donkey’ hoort daar zeker niet bij.

Maar dankzij Donkey Steve kwamen we allemaal beneden aan. We hebben met elkaar nog een laatste biertje gedronken op deze indrukwekkende hike voordat we allemaal terug de Jeep in gingen op zoek naar een bed en een warme douche.

Op naar de stad van Don Pablo

Zoo.. verder in het Nederlands. Na onze hike zijn Raoul en ik terug gegaan naar Taganga. Heel veel weet ik niet meer van die avond op het feit na dat ik om 19:30 ben gaan slapen en de volgende dag om 8:00 uur wakker werd. We moesten namelijk vroeg op omdat we van Santa Marta naar Medellin zouden vliegen. Eenmaal op het vliegveld bleek dat ons vliegtuig 4,5 uur vertraging had. Toen ik vroeg waarom pakte de medewerker z’n telefoon om ons in Google Translate het woord ‘blikseminslag’ te laten lezen. Om vervolgens te zeggen; plane broken. Ik heb heel wat vluchten achter de rug, maar als je dit van een budget airliner te horen krijgt, klinkt een busreis van 10 uur ineens niet zo heel gek.

Santa Marta Airport 

We zijn toch maar ingestapt. We hadden tenslotte al betaald 🙂 Vlak voor het opstijgen sloeg een Colombiaan naast me nog even een kruisje. Ik weet niet of hij hetzelfde nieuws had gekregen als wij, maar dat kruisje gaat hem niet redden op 10 kilometer hoogte. Waar het kruisje zeker niet tegen geholpen heeft is stelend personeel van VivaColombia. Bij aankomst zag ik meteen dat m’n tas overhoop was gehaald en m’n oplader was gestolen. Ik schrijf niet snel negatieve dingen op over organisaties omdat ik vind dat iedereen dat zelf moet ervaren. Maar bespaar je zelf een hoop moeite en gezeur en vlieg met Avianca en zeker niet met VivaColombia.

Veilig aangekomen in Medellin

Gelukkig zijn we toch aangekomen (dankzij het kruisje?) en Medellin is een leuke stad met twee bekende gedeeltes. Het oude centrum en het nieuwe, hippere gedeelte; El Poblado. We hadden de tip gekregen om iets buiten El Poblado te overnachten omdat het nog wel eens gehorig kan zijn. We hadden daarom een hotel geboekt in het oude centrum. Little did we know dat dit een Love Hotel was, een kets hok. Of voor degene die het nog niet begrijpen; ze verhuren hier kamers per uur 🙂 En dat is niet om te vergaderen.

Bij aankomst vond de dame bij de receptie het nogal vreemd dat we twee aparte bedden wilde. Ze heeft drie keer gevraagd of we echt geen tweepersoonsbed wilde. Ze had namelijk een mooie kamer met een ronddraaiend bed in hartjesvorm en jacuzzi. Ik vind Raoul heel aardig, maar samen  in een hartjesbed in een Love Hotel ging mij iets te ver. Overigens werd het ons pas de laatste dag duidelijk dat het een Love hotel was toen we onze tassen in de ‘opslag’ zetten. Deze stond namelijk vol met dildo’s. Als ze de deur op slot hadden gedaan hadden we zo maar de nieuwe sterren kunnen worden in Fifty Shades of Gay. 

Medellin

Het oude centrum van Medellin

Ik ga het verhaal hier afkappen omdat het anders te lang wordt 🙂 Volgende keer meer over Medellin!

Comments

1
  1. Wendy

    Wij zijn in nov 2016 naar Colombia geweest maar hebben Medellin overgeslagen. Benieuwd !

    Beantwoorden

Heb je een vraag of opmerking?

Je email adres zal niet voor anderen te zien zijn.